Voor 16:00 besteld? Morgen in huis* | Gratis bezorgd in NL vanaf € 50,- (daaronder € 4,95) | Winkel nabij Rotterdam | Vragen? Bel 010-226 38 68

Categorie: Legendes

Rick Roufus

Rick Roufus werd geboren op 3 juni 1967 in Milwaukee. Hij is een kickboxer en heeft enkele jaren in Thailand getraind. Zijn bijnaam, The Jet, kreeg hij door zijn vele KO’s. Hij is 6 keer wereldkampioen full contact kickbox kampioen geweest. In de jaren ’90 maakte hij een uitstapje naar het gewone boxen en daar wist hij de cruiserweight titel op zijn naam te schrijven. Hij keerde echter terug naar zijn geliefde sport maar verloor zijn titel in 1994 aan Ernosto Hoost. Hij besloot toen om mee te doen aan de populaire mixed martial arts wedstrijden. In 2008 ging hij de ring in tegen Maurice Smith maar hij wist deze partij niet te winnen. Op 29 maart 2008 wist hij te winnen van Mike Buell en daarmee zijn eerste MMA partij. Later wist hij nog te winnen van BJ Lacy en Roberto Martinez.

 

Remy Bonjasky

Remy Bonjasky aka The Flying Gentleman is een professionele Nederlands-Surinaamse kickbokser in het zwaargewicht. Hij is de regerend K-1 World Grand Prix kampioen, het prestigieuze toernooi dat hij in totaal drie maal wist te winnen. Hij staat vooral bekend vanwege zijn uitstekende verdediging, zijn vliegende trappen en aanvallen met de knie. Bonjasky werd in 1976 in Suriname geboren en verhuisde naar Nederland toen hij vijf jaar oud was. Tijdens zijn tienerjaren voetbalde hij, maar nadat hij zijn been brak besloot hij hiermee te stoppen. Op 18-jarige leeftijd nam een vriend hem mee naar een Muay Thai school (Mejiro Gym). Bonjasky was gelijk verliefd en begon met trainen. Toen hij 19 was vocht hij zijn eerste partij tegen de MMA vechter Valentijn Overeem. Bonjasky won door een technisch knockout. Hij zegde zijn baan op en begon full time te trainen. Remy Bonjasky maakte zijn K-1 debuut tegen Ray Sefo, een gevestigde naam in de K-1. Tegen ieders verwachting won hij door een TKO. Op 6 december 2003 moest Bonjasky het in de kwartfinale van de K-1 World Grand Prix in Tokyo opnemen tegen de Australiër Peter ‘The Chief’ Graham. Remy Bonjasky won het gevecht na een TKO in de eerste ronde. In de halve finale was Cyril Abidi het volgende slachtoffer van zijn vliegende knie aanvallen. Na ook nog eens Musashi in de finale te verslaan werd Bonjasky gekroond tot K-1 Wereldkampioen.

In 2004 won hij achtereenvolgend van Tsuyoshi Nakasako, Francois Botha, Aziz Khattou en ex-sumo kampioen Chad ‘Akebono’ Rowan. Op 4 december 2004, tijdens de K-1 World Grand Prix 2004, won hij van Ernesto Hoost, Francois Botha en Musashi. Bonjasky verdedigde met succes zijn wereldtitel. Op 19 november 2005 meldde hij zich voor de K-1 World Grand Prix 2005 finale in Tokyo om zijn titel voor het derde opeenvolgende jaar te behouden. Helaas werd hij in de halve finale gestopt door een andere Nederlander: Semmy Schilt. In 2006, na een scheiding van zijn vrouw en een trainerswissel, nam hij deel aan de finale van de K-1 World Grand Prix 2006. In de kwartfinale tegen Stefan Leko werd Bonjasky tweemaal in zijn kruis geraakt in de eerste ronde. De partij werd 30 minuten stilgelegd. Nadat de partij werd voortgezet wist Bonjasky hem alsnog winnend af te sluiten. Door een blessure aan zijn kruis moest hij het toernooi verlaten en zijn plek in de halve finale werd overgenomen door Peter Aerts.

Eind juli 2007 hielp Bonjasky de Nederlandse politie om twee Britse criminelen te arresteren. De twee mannen schoten met ijzeren pijltjes op voorbijgangers vanuit een busje. Hun laatste slachtoffer was Bonjasky en hij zette de achtervolging in met een taxi. Hij belde de politie die de twee mannen kon arresteren. Bonjasky kreeg van de Amsterdamse burgemeester een medaille voor zijn heldhaftige optreden en mocht zijn taxikosten declareren. Op 29 septemer 2007 stond Bonjasky weer tegenover Stefan Leko tijdens het de World GP 2007 in Seoul. Hij won de partij in de eerste ronde door zijn handelsmerk: de vliegende knie. Met deze overwinning kwalificeerde hij zich voor de K-1 World Grand Prix Finales die op 8 december 2007 plaatsvonden in de Yokohama Arena in Japan. Tijdens de K-1 World Grand Prix 2007 Finales moest hij het opnemen tegen de Nederlander Badr Hari. Bonjasky won het gevecht op punten. In de halve finale verloor hij van de Nederlandse legende Peter Aerts.

Remy Bonjasky begon 2008 met een overwinning op Melvin Manhoef in Amsterdam. Hij won ook van Volk Atajev en Paul Slowinski en kwalificeerde zich voor zijn zesde deelname aan de K-1 World Grand Prix Finales. In de kwartfinale moest hij vechten tegen de Fransman Jerome Lebanner die moest opgeven met een oude blessure aan zijn arm. In de halve finale won hij van Gohkan Ssaki en dus stond hij weer in de finale. In de finale stond hij tegenover Badr Hari. Badr Hari vocht door terwijl Bonjasky op de grond lag en kreeg hiervoor een officiële waarschuwing. Bonjasky zag echter dubbel en kon niet verder. Badr Hari werd alsnog gediskwalificeerd en zo won Bonjasky zijn derde K-1 Wereldtitel.

 

Ramon Dekkers

Ramon Dekkers aka The Diamond is een voormalig professioneel kickbokser. Hij werd in zijn indrukwekkende carrière maar liefst 8 keer wereldkampioen in Muay Thai en kickboksen. In de jaren ’90 was hij de beroemdste buitenlandse kickbokser in Thailand. Hij was ook de eerste buitenlander die werd geëerd met de titel ‘Muay Thai Fighter of the Year’. Ramon was een zeer gedreven en technisch vaardige vechter en was mede hierom zeer populair bij Muay Thai fans wereldwijd. Ramon Dekkers begon op 12-jarige leeftijd met martial arts. Hij begon met judo en na een paar maanden stapte hij over op boksen. Na een jaar gebokst te hebben begon hij met Muay Thai training onder Cor Hemmers. Cor Hemmers zag al snel de potentie van zijn pupil. Op 18-jarige leeftijd won Ramon Dekkers zijn eerste titel toen hij op 15 november 1987 Nederlands Kampioen werd.

Toen hij 16 jaar oud was vocht hij zijn eerste partij. Hij won met een spectaculaire knockout van een zeer ervaren, oudere bokser. Hij won nog veel meer wedstrijden op knockout en dat was opvallend omdat hij slechts 55 kilo woog. Zijn tegenstanders zeiden dan ook dat hij veel sterker was dan hij er uit zag. Hij bleef zijn partijen winnen op knockout en zijn naam in de Muay Thai wereld groeide. Aan het begin van zijn carrière was Clovis Depretz zijn manager. Depretz was ook de manager van de legendarische Rob Kaman. Dit is ook de reden dat Rob Kaman veel van de gevechten van Ramon Dekkers bijwoonde, waaronder zijn afscheidswedstrijd. Ze trainden vaak samen en werden goede vrienden. In Thailand kregen ze dan ook al gauw de bijnaam ‘The Double Dutch Duo’.

Dekkers vocht tegen enkele van de beste vechters van Thailand. Soms won hij, soms verloor hij. Hij verloor om verschillende redenen. Vooral aan het begin van zijn carrière was het zwaar voor Dekkers om te vechten volgens de Thaise regels. De manieren om punten te scoren waren anders dan hij gewend was en hij verloor dan ook vaak op punten. Een andere reden dat hij verloor was omdat hij nooit een gevecht weigerde, ook niet als zijn tegenstander veel meer ervaring had of een stuk groter was. Dekkers vocht altijd en tegen iedereen, ook als hij herstelde van een blessure. Het kwam natuurlijk ook wel eens voor dat de Thai gewoon beter waren dan hij.

Op zondag 18 maart 2001 vocht Ramon Dekkers zijn afscheidspartij tegen Marino de Florin in Rotterdam. Ramon wist de partij winnend af te sluiten na een KO in de vierde ronde. Na zijn afscheid ging hij aan de slag als trainer van zijn twee teams: ‘Team Dekkers’ en ‘Golden Glory’. In 2005 verraste hij de vechtwereld door een contract bij de K-1 te tekenen. Hij vocht volgens de MMA regels tegen Genki Sudo en verloor de partij. Zijn manager Bas Boon organiseerde nog een wedstrijd, maar nu volgens de normale K-1 regels. Dekkers moest het opnemen tegen de Amerikaan Duane Ludwig. Enkele dagen voor het gevecht raakte hij geblesseerd aan zijn rechterschouder. Het hele gevecht stootte hij alleen met zijn linkerarm, zodat hij zijn befaamde combinaties niet kon uitvoeren. Toch sloeg Dekkers zijn tegenstander in iedere ronde neer en won uiteindelijk op punten.

Zijn echte afscheid was een supergevecht tegen Joerie Mes op de K-1 Grand Prix 2006 in Nedederland op 13 mei 2006. Hij verloor de partij en onmiddellijk na het gevecht pakte hij de microfoon en kondigde zijn afscheid aan.

In 2013 sloeg het noodlot toe en kreeg Dekkers een hartinfarct tijdens een fietstochtje in Breda. Dekkers viel in het tunneltje bij de kruising met de Emerparklaan. Hulpdiensten rukten massaal uit met zes politiewagens, drie ambulances en een traumahelikopter. Ook omstanders schoten te hulp. Helaas mocht reanimatie niet meer baten.

 

 

Peter Smit

Peter Smit aka The Hurricane (Dordrecht, 24 december 1961 – Rotterdam, 15 augustus 2005) was een Nederlandse martial artist die zich tot op wereldniveau bekwaamde in kyokushinkai karate, kickboksen en thaiboksen. Op zijn eerste internationale toernooi, het Open Ocean Pacific Kyokushinkai kampioenschap 1985 te Hawaï, vestigde hij gelijk zijn naam. Peter Smit verdiende hier zijn bijnaam ‘Hurricane’ door als een wervelwind kampioen te worden op zijn debuuttoernooi. Hij won, schijnbaar eenvoudig, van 6 tegenstanders op één dag.

Zijn gevecht tegen Hiroki Kurosawa tijdens de Open Wereldkampioenschappen Kyokushinkai in 1987 te Tokio, Japan verliep anders dan verwacht. Vanwege een discutabele beslissing van de scheidsrechter verloor Peter Smit dit gevecht na 3 verlengingen. Het gevecht staat bekend als een van de toonbeelden van ‘Kyokushinkai Fighting Spirit’. Naast kyokushin karate bekwaamde Peter Smit zich in Thai- en kickboksen. Een van de hoogtepunten is zijn gevecht tegen Changpuak Kiatsongrit in het Lumpini Stadium te Bangkok, Thailand. Als eerste in de geschiedenis slaagt Peter Smit er in om een Thaise kampioen voor eigen publiek op knock-out in de 2de ronde te verslaan.

Peter Smit werd hiermee wereldkampioen Muay Thai. Deze prestatie is vergelijkbaar met de winst van Anton Geesink in Parijs tijdens het wk judo in 1961. Een ander hoogtepunt is zijn gevecht tegen een andere Nederlandse kickbokslegende, Rob Kaman, in Tokyo, Japan. In de 10de ronde wint Peter Smit op knock-out van de op dat moment onoverwinnelijk geachte Kaman. Peter Smit zelf beschouwd deze winst als het hoogtepunt van zijn hele carrière. Peter Smit vestigde zich, onder begeleiding van Jan Vleesenbeek, als topvechter in drie van de hardste sporten ter wereld. Hij vocht zich omhoog van een ‘straatschoffie’ uit Oud-Krispijn, Dordrecht tot een groot sportkampioen.

Een chronische enkelblessure ten gevolge van een aanrijding maakte vroegtijdig een einde aan zijn wedstrijdcarrière. Peter Smit werd op 15 augustus 2005 in Rotterdam van dichtbij neergeschoten toen hij voor een vriend in de bres sprong.

 

Peter Aerts

Peter Aerts aka The Dutch Lumberjack (25 oktober 1970) is een professioneel kickbokser in het zwaargewicht. Hij is drievoudig winnaar van het befaamde K-1 World Grand Prix toernooi in Japan (1994, 1995, 1998). Na zeven jaar te hebben gevoetbald begint Peter Aerts in 1983 met Taekwon-do. Zijn interesse in vechtsporten komt van zijn opa en oom die actief waren in de wereld van martial arts. In 1984 start hij met kickboksen en ‘judoka-kickboxing’ in Best onder leiding van trainer Mikki Benazzouz. Na een jaar vecht Aerts zijn eerste partij en al gauw volgt het ene succes na het andere. Aerts wint zijn eerste wereldkampioenschap op 19-jarige leeftijd.

Peter Aerts verandert van school en gaat trainen bij ‘Champs’ in Eindhoven bij Eddy Smulders. Hier wordt hij voor de tweede maal wereldkampioen. Daarna gaat hij trainen bij de beroemde Chakuriki Gym van Thom Harinck, waar hij zijn grootste successen behaalt. In 1994 wordt Peter Aerts voor de eerste keer K-1 wereldkampioen en hij herhaalt dit succes in 1995 en 1998. Zijn overwinning in 1998 is nog steeds de snelste toernooi zege in de geschiedenis van K-1. Hij versloeg al zijn tegenstanders in de eerste ronden in een recordtijd van 6:43 minuten. Hij is ook de enige vechter die aan alle K-1 World Grand Prix toernooien heeft deelgenomen sinds de start in 1993.

In 1997 breekt hij met zijn coach Harinck en gaat trainen bij Mejiro Gym onder Andre Mannaart, zelf een voormalig K-1 vechter. Tegenwoordig heeft Aerts zijn eigen ‘Team Aerts’ en traint hij bij ‘Kops Gym’ in Amsterdam onder Jan Plas en Henry Hooft. Op 2 december 2006 nam Peter Aerts deel aan het K-1 World Grand Prix toernooi als reserve vechter. Tijdens een wildcardgevecht versloeg hij Musashi met een knock out. Door uitval van Remy Bonjasky na een blessure kon Aerts alsnog deelnemen aan de wedstrijden. Hij versloeg vervolgens Glaube Feitosa na een technisch knock out en vocht zich op deze wijze voor het eerst in 8 jaar naar de finale, die hij vervolgens verloor van Semmy Schilt.

Tijdens de K-1-finales in de Amsterdam Arena op 23 juni 2007 staakte Bob Sapp de partij tegen Aerts al na een paar seconden. Sapp ging K.O. door een knie op zijn longen. Het publiek in de arena was woedend en reageerde met een fluitconcert en de dichtbij de ring zittende VIP’s trakteerden Bob Sapp op fruit wat naar hem werd gegooid. Op 29 september 2007 plaatste Peter zich in de finale van de K-1 World Grand Prix. Hij vocht tegen Ray Sefo die in de rust tussen de eerste en de tweede ronde huilend van de pijn opgaf. Peter Aerts heeft op 8 december 2007, tijdens de K-1 World grand prix finale, Junichi Sawayashiki verslagen met een highkick. Vervolgens versloeg Peter Remy Bonjasky. Nu stond hij in de finale tegen Semmy Schilt en was in de eerste ronde genoodzaakt op te geven wegens een knieblessure. Na onderzoek bleek dat zijn voorste kruisband gedeeltelijk gescheurd was.

Op 27 september 2008 verslaat Peter Aerts regerend wereldkampioen Semmy Schilt en benoemde zichzelf tot een van de titelfavorieten. In een daverende partij maakte Aerts korte metten met Schilt. De tactiek van Aerts en zijn trainer Jan van der Plas was Schilt geen ruimte geven. De reus schilt heeft een lange reach maar door het korte vechten van Aerts werd hij beperkt in zijn mogelijkheden. Op 6 december 2008 moest Aerts het in de halve finale opnemen tegen Badr Hari in de World Grand Prix Finale Superheavyweight. Hoewel Hari aan het begin van de partij een veel sterkere indruk maakte door Aerts al in het begin van de eerste ronde naar de grond te slaan, wist Aerts het resterende deel ronde zonder veel problemen af te maken. Toch kon Aerts, ondanks zijn jarenlange ervaring, het tij niet keren. Halverwege de tweede ronde staakt de scheidsrechter de partij in het voordeel van Badr Hari. Hari zou later de finale verliezen van Remy Bonjasky.

In april 2010 vocht Peter Aerts en Kyotaro bij K-1 World Grand Prix 2010 in Yokohama. Dit was een gevecht voor de K-1 Heavyweight Title. Het gevecht duurde totaal 2 ronden. Kyotaro vocht erg aanvallend en Peter Aerts moest daar onder lijden. In de 1ste ronde ging Peter Aerts al bijna onderuit door een stoot, en in de 2de ronde herhaalde zich dat alleen ging Peter Aerts nu helemaal onderuit. Kyotaro won het gevecht.

 

Lucia Rijker

Lucia Rijker is geboren en getogen in de Nederlandse hoofdstad Amsterdam. Ze is vooral beroemd geworden als kickbokster en bokster, maar natuurlijk ook van haar acteerwerk. Zowel in het kickboksen als het gewone boksen was Rijker jarenlang ongenaakbaar. Ze won al haar profwedstrijden – 36 in het kickboksen, waarvan 25 door knock-out en zeventien in het boksen waarvan veertien op knock-out. Hierdoor verwierf zij de bijnaam ‘Lady Tyson’.

In haar jonge jeugd deed Rijker aan judo, softbal en schermen. Op haar vijftiende begon ze met kickboksen. Bij sportschool Vos stond ze onder begeleiding van haar sensei Johan Vos, trainde ze met andere toppers zoals Mousid Akhamrane, Ivan Hippolyte en Ernesto Hoost. Ze won uiteindelijk vier verschillende wereldtitels. Daarna verlegde ze haar focus naar het gewone boksen waarin ze twee wereldtitels behaalde. De enige kickbokswedstrijd die ze verloren heeft was een demonstratiepartij tegen een man.

Haar volledige boks- en kickboksrecord is op dit moment 54-0-0 (54 gewonnen, 0 verloren, 0 gelijk), met 39 gevechten gewonnen op KO (knock-out). Haar boksrecord is 17-0 met 14 gevechten gewonnen op KO. Haar laatste gevecht was op 20 mei 2004 tegen Deborah ‘Sunshine’ Fettkether. Dit gevecht won ze na 10 rondes op punten.

Naast haar bokscarrière speelde Rijker ook in een aantal films. Eerst in de vorm van een documentaire over vrouwenboksen (Shadow Boxers), maar later ook in speelfilms zoals Rollerball. In 2004 speelt ze in de met Oscars gewaardeerde film Million Dollar Baby van regisseur Clint Eastwood de belangrijke rol van Billie the Blue Bear, een vroegere prostituee, die de regerende wereldkampioene boksen is. Naast deze rol was Rijker ook de persoonlijke trainster van hoofdrolspeelster Hilary Swank op boksgebied.

Begin 2008 werd bekend gemaakt dat Rijker een rol speelt in de elfde Star Trek-film, als Romulan Communications Officer. Voor de Boeddhistische Omroep Stichting presenteerde zij het programma ‘Lucia in de Ring’, waarin 4 personen hun visie op het onderwerp democratie gaven. Lucia was een van de deelneemsters van het programma 71° Noord dat in 2008 door RTL 5 werd uitgezonden.

 

Jerome Le Banner

Jerome Le Banner werd geboren in de Franse stad Le Havre. Op 6-jarige leeftijd begint hij met judo maar onder invloed van de films van Bruce Lee gaat hij op zijn 14de op karate. Tevens leert hij zichzelf verschillende technieken uit het Jeet Kune Do aan. Op 18-jarige leeftijd vocht hij zijn eecrte full contact partij. Op 20-jarige leeftijd was Frans kampioen en later wist hij ook Europees kampioen te worden. Op 3 maart 1995 maakte hij zijn debuut in de K-1 en wist te winnen van Nokveed Devy. Twee maanden later was hij voor het eerst in Tokyo en wist daar te winnen van Satake en Barnardo om vervolgens in de finale te verliezen van Peter Aerts.

Op 7 december 2002 tijdens de K-1 World Grand Prix moest hij de finale knokken tegen Ernosto Hoost. In de derde ronde gaf Hoost zo’n harde trap dat de arm van Le Banner brak. De partij was afgelopen en ook bijna de carrière van Le Banner. 6 maanden later stond hij alweer in de ring en wist hij te winnen van Vitaly Akhramenko. Op 2 december 2006, na zijn verlies tegen Semmy Schilt in finale van de K-1 World Grand Prix, kondigde hij aan alleen nog maar te vechten in de K-1 Superfight evenementen. Op 8 december 2007, in zijn 9de K-1 optreden, moest hij in de halve finale weer tegen Semmy Schilt. Aan het begin van de 2de ronde kreeg hij een harde trap tegen zijn rechter knie. Aan deze knie was hij een jaar eerder geopereerd en uit voorzorg gooide zijn trainer de handdoek in de ring.

In juli 2010 heeft Jerome Le Banner gevochten tegen Tomas Novack om The World Professional Muay Thai Federation (WPMF).
Het was een lange wedstrijd van 5 rondes waarin Le Banner Novack in de 5de ronde KO sloeg. Le Banner heeft deze partij zijn tijd genomen en veel punten gescoord. Ook had hij veel meer variatie in zijn aanvallen en harde en goed geplaatste stoten. Wij kennen Le Banner als degene die er altijd hard invliegt en iemand in de eerste ronde al KO probeert te slaan. Bij deze wedstrijd was dat een ander geval.

 

Jan Plas

Jan Plas (16 maart 1945) was verantwoordelijk voor de introductie van kickboksen in Europa. De Nederlandse kickbokser begon in 1978 zijn eigen school ‘Mejiro Gym’ waar talloze Nederlandse pioniers op kickboks gebied zijn opgeleid. Jan Plas zelf had de fijne kneepjes van het kickboksvak geleerd in japan van trainer Kenji Kurosaki. Jan Plas was onder de indruk van het niveau van de training bij ‘Mejiro Gym Tokyo’ en hij besloot daar te blijven om te trainen met kampioenen als Fujiwara en Shima.

Veel ervaring rijker keerde hij terug in Nederland om daar zijn eigen school op te starten. De dojo van Kurosaki was gelegen in het ‘Mejiro’ district, vandaar de keuze van de naam van zijn school. Bovendien richtte hij in 1978 de NKBB (Nederlandse Kick-Boxing Bond) op, de eerste kickboks organisatie in Nederland. Tot de vechters die zijn opgeleid bij ‘Mejiro Gym behoren bekende namen als Lucien Carbin, Johan Vos, Aris Koopman, Bert van Os, Bob Schreiber, Thijs Veldman, Rob Kaman, André Brilleman, Fred Royers, Peter van Os, Miloud El Guebli, Husseyin Ay, André Mannaart, Leo de Snoo, Muzafer Yamali, Nina van Roeden, Ernesto Hoost en vele anderen.

Jan Plas heeft veel grote vechters getraind en werkt nog steeds met één van de grootste: Peter Aerts.

Jan plas is op 65-jarige leeftijd overleden. Dat werd woensdag 1 september bekend gemaakt door het door hem ogerichte Mejiro Gym. Hij zal worden herdacht als een van de belangrijkste personen van de Nederlandse kickboxwereld.

 

Ivan Hippolyte

Ivan Hippolyte aka The Hydro werd op 7 oktober 1964 geboren in Suriname. Hij ging trainen in Amsterdam bij ‘Vos Gym’ onder leiding van Johan Vos. Hij groeide uit tot één van de beste Muay Thaiboksers in het middengewicht van Nederland en zelfs van de wereld. Hippolyte was een zeer complete vechter met een goede techniek en veel kracht in zijn stoten en trappen. Naast Muay Thai beoefende Ivan Hippolyte ook andere full contact disciplines zoals Kyokushin Karate, Savate en Kickboksen. Hij won talloze Nederlandse-, Europese- en wereldtitels. Hippolyte genoot veel populariteit vanwege zijn mooie stijl van vechten en het spektakel dat altijd aanwezig was bij zijn partijen.

De carrière van Ivan Hippolyte zit vol met hoogtepunten, maar het absolute hoogtepunt vindt plaats in 1995 als Hippolyte de derde editie van de K-1 finale in het middengewicht Tokyo op zijn naam schrijft. Na zijn actieve carrière stort Hippolyte zich op het trainersvak. Hij neemt ‘Vos Gym’ over van zijn vroegere trainer Johan Vos. Hij traint tegenwoordig wereldtoppers als Gilbert Yvel en K-1 kampioen Remy Bonjasky.

 

Ilonka Giovanna Elmont

Ilonka Giovanna Elmont werd geboren op 11 september 1974 te Paramaribo, Suriname. De grootouders van Ilonka waren woonachtig in Lelydorp, hier heeft zij haar opvoeding meegekregen en het grootste gedeelte van haar jeugd doorgebracht. Als kind had Ilonka een overdosis aan energie, ze was een echte wildebras. Op school was zij een vlotte leerlinge. Op twaalfjarige leeftijd vertrok Ilonka naar Nederland, om bij haar moeder te gaan wonen.

De naam Elmont staat synoniem voor diverse wereldtitels en andere successen in het Muay Thai. Haar prestaties door de jaren heen spreken voor zich. Ze zijn bij publiek en media inmiddels wereldwijd bekend, de ‘Killerqueen’, dé kampioene bij de dames, Ilonka Elmont.

Ilonka heeft 41 wedstrijden gevochten, 5 verloren en 1 draw. Ze maakte maar liefst 14 Knock-outs. Ook vocht ze diverse keren tot ver boven haar normale gewichtsklasse. Met haar 1.58 m. is ze een absolute heerser in het Muay Thai. Ilonka heeft in totaal 11 keer voor een Wereldtitel gevochten, waarvan 4 verloren en 7 gewonnen. Op haar erelijst staan o.a.: Nederlands Kampioen M.T.B.N. – 52.1 KG, Nederlands Kampioen N.K.B.B. – 52.1kg, Europees kampioen E.P.M.T.F – 50.8 KG, Wereldkampioen W.M.T.C – 51.5 KG, Wereldkampioen W.P.K.L – 50.8 KG, Wereldkampioen W.P.K.L – 50.1 KG, Wereldkampioen W.P.K.L – 52.5 KG, Wereldkampioen I.M.K.O – 51.0 KG.

Ilonka is zeer allround. Behendig in het gebruik van haar knieën en ellebogen. Ook haar bokswerk is goed te noemen. Mede door de trainingen. Ilonka wilde een poging wagen om de Olympische spelen te halen, om dan in Peking ook in de ‘dames bokswereld’ te slagen. NOC*NSF heeft echter helaas het dames boksen verworpen.

Lucien Carbin zei eens: “Als een vechter of vechtster bij mij traint, moet deze minimaal over twee knock-outs beschikken. Welke maakt me niet uit. Een knock-out is een knock-out. Ik stuur geen vechters de ring in, waarvan ik bij voorbaat weet dat deze vijf rondes moeten knokken.” Ilonka bedient hem hierin reeds jaren op zijn wenken. Ilonka heeft veel bereikt in de wereld van de vechtsport (die toch hoofdzakelijk uit mannen bestaat). Daarnaast zet ze zich ook maatschappelijk in. Ilonka heeft het Ereburgerschap in Amsterdam ontvangen. Ze heeft jeugdprojecten opgezet: jongeren aan het sporten te krijgen met Min.VWS en een jeugdproject met gedetineerde jongeren. Sport Verbroederd. Verder was zij betrokken bij ‘Fight the Virus’ (Stop AIDS Campagne).

Ook heeft Ilonka het sportontwikkelingsproject Be Innovative Foundation opgezet in Zuid Amerika – nu in Suriname – met als doel om kansarme jongeren een kans te bieden op een betere toekomst door middel van sport.

Door haar prettige uitstraling binnen, maar ook buiten de sport is zij een veel gevraagde topsporter, die samen met haar managementbureau Helden Te Huur vaak relatie en netwerk-evenementen verzorgt. Ook haar sponsor Cavello mag graag gebruik maken van de positieve uitstraling die Ilonka met zich meedraagt.

Naast haar sportcarrière richt zij zich ook op een media/film/tv-carrière. Ze krijgt privé-lessen van Hugo Metsers III en heeft al een aantal gastrolletjes gespeeld: in de tv-serie ‘Bureau van Speijk’ (als Nathalie in seizoen 1 en als Myrna Griffith in seizoen2), ‘Schimmen’ (als een terrorist) en in Color me Bad (als Karin). Wat een succesvol debuut was. Tevens is Ilonka ook regelmatig te horen op de Radio bij ‘BNN’.

 

Copyright ©2019 MuayThai.nl. Alle rechten voorbehouden.