Voor 16:00 besteld? Morgen in huis* | Gratis bezorgd in NL vanaf € 50,- (daaronder € 4,95) | Winkel nabij Rotterdam | Vragen? Bel 010-226 38 68

Categorie: Legendes

Fred Royers

Fred Royers (15 maart 1955) is een oud-karateka. De voormalig wereldkampioen WKA is momenteel (vecht-) sportverslaggever. Zijn eerste aanraking met sport was korfbal bij de Arnhemse vereniging EKCA. In 1972 stapt hij over op karate bij de sportschool van Harry Kreytz. Twee jaar later werd hij voor het eerst Nederlands kampioen, een titel die hij in totaal negen keer zou behalen. In die periode maakten kickboksen en Muay Thai een grote opmars in Europa.

Vele budosporters waaronder Royers twijfelden over een overstap. Als toeschouwer bij Nederland’s eerste kickboksgala kwam hij tot de conclusie dat het er wel hard aan toe ging. Hij besloot eerst te leren boksen. Het ging hem niet erg goed af. Hij bereikte na 21 kleine wedstrijden de A-klasse middengewicht. Royers beschouwde zichzelf als middelmatig maar deed het boksen slechts als ondersteuning voor zijn kickboksambities. In 1978 waagde hij dan uiteindelijk de sprong. Hij werd lid van het bekende Mejiro Gym te Amsterdam onder leiding van Jan Plas. Daar had hij aanvankelijk moeite om weerstand te bieden aan zijn collega’s, maar dat gaf zijn volharding juist een positieve impuls.

Anderhalf jaar later wilde Plas Royers zien vechten in de ring. Ondanks Royers’ aanvankelijke onwil uit angst, won hij deze eerste wedstrijd. Hierna volgden vele wedstrijden waaronder in het buitenland. Hij won enkele Europese prijzen. In Frankrijk kreeg hij de bijnaam Le Gladiateur. Omdat zijn vechtsportdisciplines in Nederland niet veel beoefend werden moest Royers vaker uitwijken naar het buitenland. Hij is de gehele wereld over geweest en heeft van verschillende internationale grootheden les gehad.

In 1985 kreeg Royers dan eindelijk een grote beloning: de WKA-wereldtitel. Helaas brak hij een jaar later twee maal achter elkaar zijn arm tijdens trainingen waardoor hij zijn handschoenen gedwongen aan de wilgen hing. Sindsdien is Royers zeer actief als verslaggever aan het werk gegaan. Momenteel is hij redacteur bij meerdere bladen en presentator bij Eurosport en specifiek K-1-presentator bij SBS 6. Ook heeft hij een boek geschreven.

 

Ernesto Hoost

Ernesto Hoost aka Mr Perfect is een voormalig K-1 wereldkampioen. Hij is geboren op 11 juli 1965. Hij maakte zijn K-1 debuut in de K-1 World Grand Prix 1993, waar hij één overwinning tekort kwam voor de wereldtitel. Hoost kondigde zijn afscheid aan op 2 december 2006 na het K-1 World Grand Prix toernooi in Tokyo. In 1993, tijdens zijn eerste K-1 World Grand Prix, verslaat Hoost in de kwartfinale Peter Aerts en in de halve finale wint hij van Maurice Smith. In de finale neemt hij het op tegen Branko Cikatic maar dit gevecht weet hij niet te winnen.

Hoost krijgt een nieuwe kans op een titel op 19 december 1993. Hoost neemt deel aan de K-2 World Championship en hij weet het toernooi te winen door Changpuek Kiatsongrit in vier ronden te verslaan. Dit was de enige keer dat de K-1 organisatie een K-2 toernooi organiseerde. In 1995 bereikt Hoost opnieuw de K-1 WGP finale, maar verliest deze in vier ronden van Peter Aerts. De rest van dat jaar wint hij al zijn partijen. In 1996 verliest hij in de K-1 WGP finales van Andy Hug na vier ronden. In 1997 wordt hij dan eindelijk K-1 Wereldkampioen door diezelfde Hug na drie ronden te verslaan.

Hoost was niet in staat zijn titel te verdedigen in 1998. In de kwartfinale moest hij na drie ronden opgeven met een snee boven zijn linkeroog. In 1999 won Hoost zijn tweede K-1 World Grand Prix titel door in de finale te winnen van Mirko Filipović. In 2000 weet hij met succes zijn titel te verdedigen door in de finale Ray Sefo te verslaan. Op dat moment hoopten veel K-1 fans op een ontmnoeting tussen Ernesto Hoost en Bob Sapp. Hoost keerde in 2001 terug om zijn titel te verdedigen. Hij won van Stefan Leko, maar moest met een geblesserde scheen het toernooi voor de halve finale verlaten.

De langverwachte partij tegen Bob Sapp kwam er alsnog in de voorrondes van de K-1 World Grand Prix 2002. Sapp won nadat de dokter in de eerste ronde de partij stillegde. Ondanks dit verlies troffen Sapp en Hoost elkaar opnieuw in de kwartfinale van de K-1 World Grand Prix 2002. Hoost sloeg Sapp in de eerste ronde neer, maar verliest de partij door een knock out in de tweede ronde. Na de partij bleek Sapp echter zijn hand gebroken te hebben en tevens vier gebroken ribben te hebben. Hoost mocht Sapp vervangen in de halve finale. Hoost versloeg Ray Sefo en bereikte zijn vijfde K-1 finale.

Hoost nam het op tegen de Fransman Jerome Le Banner. De partij ging gelijk op tot de derde en laatste ronde toen Le Banner zijn arm blesseerde toen hij een trap van Hoost blokkeerde. Hoost richtte zijn pijlen op de gebleseerde arm van zijn tegenstander en deze ging nog twee keer naar de grond. Zijn vierde titel was binnen. In 2005 nam hij opnieuw deel aan de K-1 World Grand Prix en verloor dit keer van de latere winnaar Remy Bonjasky. In 2006 verklaarde Hoost dat hij zijn laatste K-1 toernooi zou vechten. In de K-1 World Grand Prix 2006 werd Hoost in de halve finale verslagen door Semmy Schilt. Een emotionele Hoost verliet onder een staande ovatie van het publiek de arena.

 

Branko Cikatic

Branko Cikatic werd geboren op 3 oktober 1954. Hij was de eerste Kroatische vechtsporter die wereldwijd roem vergaarde. Zijn bijnaam was de Kroatische Tijger en dat liet hij merken ook in de ring. Hij was de eerst K-1 wereldkampioen. Dit toernooi werd gehouden op 30 april 1993 in Japan. In de finale wist hij Ernesto Hoost KO te slaan. Vandaag de dag is Cikatic de oudste winnaar van de K-1 ooit. Hij wist te winnen op 38-jarige leeftijd.

In 1998 deed hij mee met het PRIDE fighting championship. In zijn debuutwedstrijd moest hij het opnemen tegen Ralph White. Cikatic werd gediskwalificeerd nadat hij White tegen het hoofd had getrapt nadat deze was neergegaan. In PRIDE 2 moest hij de ring in tegen Mark Kerr. Ook in deze wedstrijd werd hij gediskwalificeerd nadat hij illegale elleboogstoten had uitgedeeld. In PRIDE 7 verloor hij van Maurice Smith. Aan het einde van zijn carriere probeerde hij wat in de filmwereld en speelde in enkele films, o.a. in Skycraper met Anne Nicole Smith.

 

Andy Hug

Andy Hug (7 september 1964 – 24 augustus 2000) was een Kyokushin karateka uit het Zwitserse Wohlen. Hug was de eerste karateka die de K-1 World Grand Prix Championship won in 1996. In 1997 en 1998 behaalde hij de finale maar wist deze niet te winnen. Hug was een van de kleinste vechters uit de K-1. Toch versloeg hij tegenstanders als Jerome Le Banner en anderen die meer dan 25 kilo zwaarder waren. Hij werd snel populair en met hem de K-1 over de hele wereld.

In Japan kreeg hij de naam ‘Blue-Eyed Samurai’ ondanks dat hij bruine ogen had. Dit had een symbolische betekenis en refereerde aan zijn Zwitserse afkomst en aan het feit dat hij een ‘gaijin’ was, zoals buitenlanders in Japan vaak worden genoemd. Hug was de enige K-1 vechter ooit die werd beloond met de eervolle samurai titel door K-1 oprichter Kazuyoshi Ishii en hij stond alom bekend als de moedigste K-1 vechter van allemaal. Andy was legendarisch om zijn neerwaartse trap (axe kick) en behaalde hier talloze zeges mee, ook tegen de meest ervaren vechters in de wereld. De lage achterwaartse hieltrap, gericht op de dij van zijn tegenstander, was ook een van zijn handelsmerken. In Japan stond deze bekend als de ‘Hug Tornado’ omdat niemand hem zo perfect kon uitvoeren als Hug.

Andy verslaat Mirko ‘Cro-Cop’ Filipović bij de K-1 Fight Night op 3 juni 2000 in Zürich, Zwitserland. Zijn laatste gevecht was tegen Nobu Hayashi op 7 juli 2000. Slechts iets meer dan een maand later is Andy Hug dood. Op 24 augustus 2000, overlijdt Andy onverwacht aan de gevolgen van leukemie, slechts enkele weken voor zijn 36ste verjaardag. Zijn enorme populariteit in Japan zorgt ervoor dat zijn overlijden in heel Japan voorpaginanieuws is. In Tokyo wordt een monument voor hem geopend waar zijn Japanse fans konden bidden en condoleances en bloemen voor hem konden achterlaten.

 

Manhoef

Melvin Manhoef

Melvin Manhoef werd geboren in Paramaribo, Suriname. Toen hij drie jaar oud was verhuisde zijn familie naar Rotterdam, Nederland. Manhoef speelde voetbal tijdens zijn jeugd, en werd geïntroduceerd in Muay Thai door zijn jongere broer, Moreno. Hij besloot al snel zich aan te sluiten bij Choku gymnasium in Zaandam en hij begon ook met een opleiding. Op zijn 18de had hij zijn eerste gevecht, volgens besluit heeft hij gewonnen.

Hij begon al op jonge leeftijd met vechtsport maar pas in 2001 kwam zijn doorbraak. In februari stond hij in de ring tegen Bonjasky en vervolgens maakte hij de overstap naar Mike’s Gym. In de jaren die volgden behaalde Manhoef grote successen in binnen- en buitenland.

Manhoef heeft een kickboksrecord van 49 gevechten, 37-12-0, met 27 knock-outs op zijn naam. Manhoef werd in 2009 de It’s Showtime 85 kg wereldkampioen door in Hongarije te winnen van de Hongaar Dénes Rácz via knock-out.

Maar manhoef heeft het meeste succes geboekt in zijn Mixed Martial Arts carrière, met een record van 30-12-1 waarvan hij 28 knockouts op zijn naam heeft staan, was Manhoef een monster in de kooi. Manhoef wist in zijn MMA carrière 2 keer wereldkampioen te worden. Eén keer bij de organisatie Cage Rage, en een keer bij Gringo Super Fight.

In juli van 2014 tekende hij een contract bij Bellator. Op 19 september maakte Manhoef zijn Bellator debuut tegen Doug Marshall, Manhoef sloeg Marshall knock-out in de eerste ronde.

Manhoef vocht op 15 november 2014 tegen de populaire Amerikaanse kickbokser Joe Schilling. Manhoef was in de eerste ronde de dominantere vechter en wist Schilling twee keer neer te slaan in de eerste ronde. Maar Manhoef werd in de tweede ronde door de Amerikaan knock-out geslagen. Na de verlies partij verloor Manhoef nog een keer via knock-out bij Bellator 133 tegen Alexander Shlemenko, maar later werd Shlemenko positief getest voor anabolen steroïden. Deze wedstrijd is daarom nu een no contest. Manhoef vocht daarna tegen de Japanner Hisaki Kato, Manhoef sloeg de Japanner in de eerste ronde knock-out.
Na de winstpartij tegen Kato kreeg Manhoef de kans om te vechten voor het wereldkampioenschap in Bellator tegen Middengewicht kampioen Rafeal Carvalho. Manhoef verloor deze partij via split dicision. Maar de meeste mensen waren het niet eens met deze uitslag omdat Manhoef dominanter was dan de wereldkampioen. Later op 8 april 2017 kreeg Manhoef een rematch tegen Carvalho. Deze partij werd gelabeld als zijn laatste wedstrijd. Maar helaas verloor Manhoef deze partij via knock-out.

Manhoef heeft al een tijd zijn eigen kickboksorganisatie genaamd WFL (the World Fighting League).
Manhoef heeft zijn vechtsport carrière afgesloten in stijl tegen K1 legende Remy Bonjasky. Het gevecht vond plaats op 29 oktober in het topsportcentrum in Almere. Na een matige partij was Manhoef de sterkste.

Manhoef is momenteel eigenaar van zijn eigen kickbokssportschool in Hoofddorp genaamd GYM Hoofddorp.

Badr Hari

Badr ‘The Golden Boy’ Hari werd op 8 december 1984 geboren in de Nederlandse hoofdstad Amsterdam. Badr Hari heeft zowel een Nederlands als een Marokkaans paspoort, maar hij vecht onder de Marokkaanse vlag. Badr Hari begon op zevenjarige leeftijd met kickboksen onder leiding van de voormalige wereldkampioen Mousid Akamrane.

Tijdens zijn tienerjaren trainde hij onder Mohammed Ait Hassou bij ‘Sitan Gym’. Toen ‘Sitan Gym’ verhuisde naar Rotterdam, stapte Badr Hari over naar de beroemde ‘Chakuriki Gym’ met als trainer Thom Harinck. Onder de vleugels van Harinck ontwikkelde hij zich tot één van de grootste kickboks talenten van Nederland. Onder de hoede van Harinck verloor hij slechts een enkele partij.

In 2003 hoorde hij een paar dagen van tevoren dat hij Melvin Manhoef moest vervangen in een gevecht tegen Alexey Ignashov. Hari was ruim 18 kilo lichter dan zijn tegenstander en verloor de partij op knockout. Ondanks het verlies vergaarde hij veel respect door in de ring te stappen tegen zo’n tegenstander onder zulke omstandigheden.

In januari 2005 verliet Badr Hari ‘Chakuriki Gym’ en sloot zich aan bij het ‘It’s Showtime’ team van Simon Rutz. Na een paar maanden trainen bij Mejiro Gym ging hij terug naar Thom Harinck, maar ging daar enkele weken later weer weg. Sinds die tijd wordt Badr Hari gecoacht door Mike Passenier (Mike’s Gym) die ook trainer is van Murthel Groenhart, Gokhan Saki en Melvin Manhoef.

Inmiddels neemt Badr Hari deel aan de K-1 World Grand Prix in de hoogste klasse. In 2008 behaalde hij zelfs de finale van het hoofdtoernooi. Hij nam het op tegen de Nederlander Remy Bonjasky. In de tweede ronde ging Bonjasky neer en ondanks tussenkomst van de scheidsrechter ging Badr Hari door met vechten. Hij kreeg hiervoor in eerste instantie een ‘gele kaart’. Toen bleek dat Bonjasky niet door kon vechten, kreeg hij alsnog een ‘rode kaart’ en verloor dus de partij. Badr werd niet geschorst, maar hij verloor wel zijn eerder (2007) behaalde K-1 Wereldtitel in het zwaargewicht en kreeg geen geld voor zijn deelname aan het hoofdtoernooi. In de finale van 2009 wist hij niet te winnen van Sem Schilt. Al in de eerste ronde ging Hari enkele keren tegen de vlakte.

Tijdens It’s Showtime in de Amsterdam Arena in mei 2010 stond Badr Hari in de ring tegen Hesdy Gerges. In de eerste ronde was het Badr Hari die enkele keren goed doorkwam en de eerste ronde duidelijk op punten won. In de tweede ronde verviel Badr Hari weer in een oude fout. Op het moment dat Hesdy probeerde op te staan, trapte Badr Hesdy vol in het gezicht. Na kort jury-overleg werd Badr Hari gediskwalificeerd. Enkele weken later kwam hij weer slecht in het nieuws. Hij wordt ervan verdacht om twee portiers van een Amsterdamse club mishandeld te hebben. Ook kwam hij slecht in het nieuws door de zaak tegen zakenman  Koen Everink.

Op 10 december 2016 vocht Badr Hari tegen Rico Verhoeven in Oberhausen Duitsland. Deze partij werd door vele mensen gezien als het gevecht van de eeuw, vele zagen het ook als een wedstrijd tussen de oude K1 generatie en de nieuwe kickboks generatie. Voor deze wedstrijd stond de Glory titel niet op het spel, de wedstrijd werd ook voor maar 3 rondes gepland in plaats van 5 rondes. Maanden keken de fans uit naar deze zogenoemde superfight.
En toen was het moment daar dat Badr Hari en Rico Verhoeven eindelijk tegenover elkaar stonden. Tot groot verdriet van de Badr Hari supporters werd het gevecht in de tweede ronde stop gezet toen Badr Hari een armblessure opliep.

  • 1
  • 3
  • 4

Copyright ©2019 MuayThai.nl. Alle rechten voorbehouden.